وقتي كسي را به خودمان وابسته كرديم!وقتي كسي از صميم قلبش صادقانه دوستمان دارد،در برابرش مسؤليم...در برابر اشكهاهش!شكستن غرورش!لحظه هاي شكستنش در تنهايي و لحظه هاي بي قراريش!و اگر يادمان برود!!!در جايي ديگر سرنوشت يادمان خواهد آورد،و اين بار ما خود فراموش خواهيم شد....و اين قانون زندگيست...!!